Door de functies van de tastzin te beperken, door ze tot het uiterste te rationaliseren en door er verboden aan te koppelen, heeft onze cultuur de taal van het lichaam gemuilkorfd.
In het oosten zullen mensen nooit zeggen dat een vrouw gevoeliger is voor strelingen dan een man, net als een tantrische meester stomverbaasd zou zijn, mocht hij de armoede zien van wat wij beschouwen als erogene zones.
In India is masseren een dagelijkse bezigheid van iedereen: vrouwen masseren uitgebreid hun peuters en kinderen leren hetzelfde te doen bij hun ouders.
In Azië is masseren in het sociale domein al duizenden jaren een uiting van wederzijdse aandacht.
De Grieken en de Romeinen zagen het net zo. Zij begaven zich graag naar het Balneum of de thermen om er zich te laten wassen, maar ook te laten inwrijven en strelen door slaven.
Maar het was pas op het einde van de 19de eeuw dat de massage opnieuw haar intrede deed in Europa. Dit was te danken aan de Zweed Per Henrik Ling.
Vreemd genoeg kende de massage net in tijden waarin het puritanisme hoogtij vierde, een groot succes. Er was dan ook sprake van een ijzersterk alibi: de therapeutische werking die masseren heeft.
Mensen lieten zich niet masseren voor hun plezier, maar om voor hun gezondheid te zorgen. Als we dit iets nauwkeuriger bekijken, zou het dan niet omgekeerd zijn?
Doe uzelf een plezier! Marie et Thierry Raes
